و خداوند در سوره حجرات در آيه 6 يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ جاءَكُمْ فاسِقٌ بِنَبَإٍ فَتَبَيَّنُوا . . . تو را تكذيب كرد و فاسق خواند « ( 1 ) . بعضى در اينجا افزوده‌اند كه آيه * ( أَ فَمَنْ كانَ مُؤْمِناً كَمَنْ كانَ فاسِقاً ) * بعد از اين گفتگو نازل شده ، اما با توجه به اينكه سوره مورد بحث ( سوره سجده ) در مكه نازل گرديده و داستان « وليد » و « بنى المصطلق » در مدينه اتفاق افتاد به نظر مىرسد كه اين از قبيل تطبيق آيه بر يك مصداق روشن باشد . ولى بنا بر قول بعضى از مفسران كه آيه فوق و دو آيه بعد از آن را مدنى مىدانند ، مشكلى از اين نظر باقى نمىماند و مانعى ندارد كه اين سه آيه بعد از گفتگوى فوق نازل شده باشد . به هر حال نه در ايمان عميق و ريشه دار امير مؤمنان على بن ابى طالب ع بحثى است و نه در فسق « وليد » كه به هر دو در آيات قرآن اشاره شده است . آيه بعد ، اين عدم مساوات را به صورت گسترده ترى بيان مىكند ، مىفرمايد : « اما آنها كه ايمان آوردند و عمل صالح انجام دادند باغهاى بهشت جاويدان از آن آنها خواهد بود » ( * ( أَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحاتِ فَلَهُمْ جَنَّاتُ الْمَأْوى ) * ) ( 2 ) . سپس مىافزايد « اين جنات ماوى ، وسيله پذيرايى خداوند از آنها است در

--> ( 1 ) اين روايت را مرحوم « طبرسى » در مجمع البيان و « قرطبى » در تفسيرش و « فاضل بر سويى » در روح البيان آورده‌اند . قابل توجه اينكه در كتاب « اسد الغابه فى معرفة الصحابه » مىخوانيم كه در ميان آگاهان از تفسير قرآن ، اختلافى نيست كه آيه ان جاءكم فاسق بنبا در مورد وليد بن عقبه در داستان طايفه بنى المصطلق نازل شده است . ( 2 ) « ماوى » از ماده « اوى » ( بر وزن قوى ) به معنى انضمام چيزى به چيز ديگر است ، سپس به مكان و مسكن و جايگاه گفته شده است .